โลกที่เปียกปอน

"พื้นที่ที่ถูกลืม"

ดูจะเป็นคำที่นิยามที่เหมาะสมกับสถานที่แห่งนี้มากที่สุด

ฉันเป็นคนที่จัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้แย่มากๆ

อาจเป็นเพราะตัวฉันในตอนนี้เปรียบได้กับลูกโป่งที่พองตัวเต็มที่

มันดูอึดอัด เทอะทะ และยัง ..... บาง

ท่ามกลางลมฝนที่พัดกระหน่ำ มันช่างยากเหลือเกินที่จะบังคับให้ลูกโป่งอยู่นึ่ง

ฉันคงเสพติดความเหงาจนเคยชิน

เพราะเมื่ออยู่ท่ามกลางคนหมู่มากฉันรู้สึกอึดอัด ไม่คุ้นเคย

รอยยิ้มที่ประดับดวงหน้าที่ครั้งที่พูดคุย

ฉันไม่แน่ใจว่า คนเหล่านั้นจะรู้หรือไม่ว่ามันเป็นยิ้มหลอกๆ

แต่ก็อีกนั่นแหล่ะ ถึงจะมีใครรับรู้ถึงมัน ฉันก็คงไม่ใส่ใจมันหรอก

เพราะในสังคมที่ผู้คนต่างนึกถึงแต่เรื่องของตนเป็นหลัก

คงไม่มีใครคิดจะใส่ใจกับเรื่องเล็กน้อยแค่นี้

สายฝนพรั่งพรมไปทั่วอาณาบริเวณ

บรรยากาศเย็นเฉียบ ... หนาวเหน็บ

ไม่เว้นแม้แต่ภายในใจของฉัน

edit @ 25 Aug 2009 14:01:40 by rainyworld

เรื่องนี้เป็นเพียงตัวอย่างการใช้งานเท่านั้น คุณสามารถลบเรื่องนี้แล้วเริ่มต้นเขียนบล็อกได้เลย

ขอให้สนุกกับการใช้บล็อก